Van de scoutsmodder in Hoeilaart tot het vrijetijdsaanbod van JES vzw: sommigen kiezen voor de jeugdsector, bij anderen zit het gewoon in het DNA. Dat is zeker zo bij Sam. Als zoon van een sociaal geëngageerde scoutsleidster en lokale schepen van Jeugd, én met een zus bij de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk vzw (VDS). “Een echte jeugdwerkfamilie,” lacht hij.
Sam was dus eigenlijk voorbestemd om in de sector te belanden. Van deelnemer groeide hij door tot eventorganisator van clubnachten en festivals. Geen klassieke feestjes, wel podia die fungeerden als een springplank voor jong talent. Waar startende artiesten konden optreden, experimenteren en zo groeien. Vandaag zet Sam die passie verder als jeugdwerkcoördinator bij JES, gecombineerd met zijn rol als praktijkdocent sociaal werk aan de Erasmushogeschool Brussel (EhB).
Een ervaren coach die mee de stad wil maken
Sam brengt dus een rugzak vol ervaring mee naar JES. “Ik werkte drie jaar als leefgroepbegeleider in Woluwe. Daar leerde ik wat het echt betekent om me snel aan te passen aan de welzijnsnoden van jongeren, zowel via individuele begeleiding als aan de hand van groepsdynamieken. Later ondersteunde ik er als contextbegeleider en staflid ook andere leefgroepbegeleiders. Negen jaar bij Abrusco volgden, waar ik me inzette tegen schooluitval in Brussel. Eerst als educatief begeleider, nadien ook als teamcoach en brugfiguur tussen alle betrokken partijen. Maar na een tijd begon er iets te dagen. Ik miste het projectmatige werk. Én de directe impact op de stad. Zo is de puzzel gelegd, zo kwam ik dus bij JES terecht. Hier wil ik bouwen aan projecten met een brede maatschappelijke impact, die jongeren echt vooruit helpen.”
Hier wil ik bouwen aan projecten met een brede maatschappelijke impact, die jongeren echt vooruit helpen.
Vier handen is meer dan twee keer twee.
Geen expert, wel medereiziger
Voor Sam vertrekt alles vanuit jongeren zelf: waar hebben zij nood aan en wat vinden zij belangrijk?In zijn nieuwe rol als coördinator focust Sam dan ook volop op empowerment. “Ik wil geen ‘expert’ zijn die boven de jongeren staat. In plaats daarvan kies ik bewust voor een rol als medereiziger. Samen met onze jongeren wil ik manieren zoeken om hun ideeën vorm te geven. Jongeren echt in hun kracht zetten, zeg maar.” Sam wil hen niet alleen een stem geven, maar ook een echt mandaat.“ Dat mis ik soms nog in inhoudelijk beleid,” legt hij uit. “We moeten jongeren verantwoordelijkheid durven geven. Laat hen die ook nemen. Pas dan zijn ze echt deel van het geheel.”
En een geheel, dat vorm je ook als sector. Over muurtjes heen kijken is voor Sam daarbij een no-brainer. “Vier handen is meer dan twee keer twee,” zegt hij. “Hoe meer we samenwerken met andere partners, hoe meer jongeren we kunnen bereiken.” Een duidelijke oproep om samen de stad vorm te geven. Bij deze ben je dus alvast uitgenodigd.
De Gruvel-factor: cultuur en koers
Wil je Sam echt leren kennen, kijk dan ook verder dan zijn job. Sam doet de dingen niet half. Integendeel. “Ik ga er graag voluit voor”, geeft hij toe. “Niet om de beste te zijn, wel om te winnen.” Want wat als onze nieuwe collega niet met cultuur of jongeren bezig is? Dan zit hij op de fiets. Sport kreeg hij met de paplepel mee: zijn vader was voetballer, peter fervent fietser en moeder sportleerkracht. Dan weet je ’t wel. Of Sam nu pendelt naar het werk of met zijn gravelgroepje ‘Gruvel’ de bossen induikt, wielrennen is zijn ultieme uitlaatklep. (Waar de naam Gruvel voor staat, kan je vast zelf wel raden, nvdr.)
Die passie voor sport koppelt Sam aan een enorm cultuurengagement. Tien jaar geleden stond hij mee aan de wieg van VIEF! , een muzikaal collectief dat bewust koos voor opkomend talent. De link met trajecten als FEU en BIG in BXL is niet ver te zoeken.
VIEF! groeide uit tot clubnachten in UMI en Fuse, met residenties en samen met Kontrol en XER kwam er ook een festival: de afgelopen drie jaar op een oude fabriekssite, dit jaar zelfs in een drukkerij. Intussen neemt een derde generatie het al over. De “Rosse Duvels”, twee jonge broers die indertijd vaak vol overgave vooraan stonden te feesten, vragen Sam nu om zelf op de eerste rij te komen staan in UMI. Daarmee is de cirkel rond: wat Sam ooit begon, leeft nu voort.
Dat gevoel krijgt Sam ook als praktijkdocent sociaal werk aan Erasmus Hogeschool. “Ik studeerde hier zelf. Daardoor krijg ik nu een momentopname voorgeschoteld: hoe was ik zelf als student? Bij de studenten van nu zie ik een groot verschil. Zij kiezen nóg bewuster voor sociaal werk, voor impact. Ze willen echt mee de motor zijn, iets kunnen betekenen. Ze voelen dat het niet zo goed loopt in de maatschappij en willen er iets aan doen. Als ik dat zie… hun motivatie zet ook mijn waarom extra kracht bij.”
Ik ga er graag voluit voor, Niet om de beste te zijn, wel om te winnen.
Een sterke maatschappij begint bij kinderen en jongeren. Bij hén ligt de toekomst.
Jeugd als motor van de toekomst
Die anekdotes illustreren mooi hoe Sam de toekomst bekijkt. “Onze jongeren zijn de motor. Een veerkrachtige maatschappij móét gewoon inzetten op kinderen en jongeren. Sinds ik zelf papa ben, voel ik dat nog harder,” zegt hij. “Vandaag is alles zo individualistisch. We mogen meer inzetten op het collectief. Elkaar aanspreken, niet wegkijken.”
Sam windt er geen doekjes om: “Weet je, sommige wereldleiders verbrodden het momenteel volledig. Ze zijn alleen maar met hun eigen persoon bezig. Binnen tien jaar zijn ze er niet meer en dan mogen wij het rechttrekken.” Een stevige uitspraak, maar het legt meteen de kern bloot van Sam’s drive. Onze jeugdwerkcoördinator is duidelijk: “De toekomst ligt niet zomaar bij meer regels of repressie, maar bij de jeugd. Vooral bij voldoende vertrouwen en ondersteuning. Een goede maatschappij moet inzetten op kinderen en jongeren. Bij hén ligt het antwoord,” besluit Sam.